САРҚЫРАМА ҚАСЫНДА

Такаббар,

Талқы тауы көк тіреген!

Сол тауда қыран құстар кеп түлеген.

Еркесі сияқты еді,

Сарқырама,

Жартасын жата қалып тепкілеген.

Құлама басын құзар құздан алып,

Керемет,

Құбылыспен қызғанарлық,

Сарқырап жатыр ағып қыс ішінде,

Сезімін селдеткендей бізге барлық.

Бәлкім, ол —

Періштедей пәктігінен,

Талай жыл мені күтіп жатты білем.

Өзіңе созған қолым жетпесе де,

Қанатын жүрек құсым қақты кілең.

Шындарға мен шықпаған жетті ме өлең,

Білместік,

Бәлкім, талай өтті менен,

Құдіреттей құзыңнан құлап аққан,

Қалпыңды бір көрсем-ау деп тілегем.

Сезініп сырттай бәрін жүрекпенен,

Сәттілік саған дәйім тілеп келем.

Жататын құз-қойнауды көзіне ілмей,

Кеудемнен өзіңе ұқсас,

Түлетші өлең!

Бөлендім ойлап сені зарлы-мұңға,

Әйтпесе,

Мен біреуден жарлымын ба?!.

Қойнында шатқал-шыңның өскеннен соң

Алғанмын өр мінездің барлығын да.

Алғызбай жатса да алда асу биік,

Алдыңа келіп тұрмын басымды иіп.

Сарқырама сияқты тасымаса.

Жүрмейді балаң сенің жасын құйып.

Жүрмейді балаң сенің жасын құйып,

Мен де бір ауып кеткен асыл киік.

Өзіңе оралармын сәті түссе.

Жер беті жасанғанда,

Жасыл киіп.

Келіп едім ақырған ақпанында,

Көп-ақ екен жоғалтып,

Тапқаным да...

Қыстың көзі қырауда,

Сарқырама,

Алдымда ақтарылып жатпадың ба.

Толғанып қойған бабам, тасқа да атын,

Өткен ғой,

Тауларға ұқсас асқақ ақын.

Өр өмір кешіп келем өзіңе ұқсас,

Жайым жоқ қысылатын,

Жасқанатын.

Өлеңнен болмаған соң басқа жақын,

Ой сергек,

Сезімімді басқаратын.

Адасқан айдыныңнан аққуыңмын,

Қақтырған армандары қос қанатын.

Жаныңа өтсем деуші ем жара салмай,

Қайтейін,

Жете алмадым ара шалғай...

Қолымнан бар келері —

Ей, Тәңіртау!

Қалармын адам болып,

Аласармай!

Марфуға Айтқожина